Ik ben groot gelover in de generatieve creativiteit waartoe wij in een vrije ruimte uitgedaagd worden. De theorieen van veranderkundige Thijs Homan gaan er bij mij in als Gods woord in een ouderling: ‘Hoe kun je dialogen voeren die generatief zijn en waarbij  ideeënsex leidt tot nieuwe betekenisgeving’.  Al wandelend over het fraaie Pieterpad kwam ik zo tot grootse en meeslepende ideeën met wie er ook maar met mij meeliep de vele etappes. Zo ook die keer dat we aan het einde van wat al een half vergaan asfaltpaadje uit een het Limburgse gehucht kwamen. Half zijwaarts tussen twee paaltjes door en stappend over een laag hekje vervolgde onze weg over een grind zandpad. Naast het hek staat een bord. Een groot gevarendriehoek met Pas op slecht wegdek.  Zo volstrekt overbodig. 

“Haal eens weg!”, dachten ik en mijn wandelgezelschap, “Betutteling, verspilling, totale verwarring zaaiend”. De gedachte alleen al dat daar ambtelijk over is nagedacht, besproken, besteld, gebracht, geplaatst. En dat niemand even zijn vinger opstak en zegt: “Zullen we dit eens niet doen. Zullen we als verstandige mensen deze zo overduidelijke open deur eens niet intrappen”. Altijd nieuwsgierig naar drijfveren van mensen dook ik er in. Zeker 600.000 borden in Nederland die volstrekt overbodig zijn. Dat is de inschatting in 2020 van Veilig Verkeer Nederland. Dat is 1 op de 5. Waarom worden die geplaatst. 

Het Zeeuwse dorp Oudelande deed als een van de eerste dorpen al 15 jaar geleden verkeersborden en andere aanwijzingen in de ban. De mensen gaan dan vanzelf alertere aan het verkeer deelnemen, worden bewuster van overige deelnemers en maken samen de meest veilige keuzes.  De gedeelde ruimten, de Shared spaces, heerlijk samen de ruimte delen en samen (be)leven. En zonder al die verrommeling met al die schijnveiligheid is Nederland ook veel mooier.